×

Live on

रेडियो अर्थ सरोकार

Listen to live radio.

जाजरकोटबासीको यो हदसम्मको पीडा, एकै चिहान भएका सबैको सामुहिक दाहसंस्कार (भिडियो ब्रिफिङ)

PRIME CA
GLOBAL IME BANK

जाजरकोटबासीको यो हदसम्मको पीडा, एकै चिहान भएका सबैको सामुहिक दाहसंस्कार (भिडियो ब्रिफिङ)

२० कार्तिक २०८०, सोमबार

पढ्न लाग्ने समय: ४ मिनेटभन्दा कम

जाजरकोट । यसै पनि एक ट्याबेलेट सिटामोल नपाएर मृत्युबरण गर्नुपर्ने बाध्यताले पिरोलिएका बिकट जाजरकोटका बासिन्दाको जीवनमा खास सुखानुभूति सायदै भयो । भूगोललाई दोष दिएर होला सायद, जाजरकोट सरकारको बिकासे रोजाई कहिल्यै भएन । अनि यहाँका जनताहरु फगत भोटका अंकमात्र बनिरहे, लामो समयसम्म । देशमा व्यवस्था फेरियो, तर जाजरकोटबासीको अवस्था फेरिएन । गाँस, बास र कपासका लागि सधैं–सधैँ लडिरहे जाजरकोटबासी । र पनि जिन्दगी जसोतसो चलिरहेकै थियो । झुप्रै भए पनि घरथियो, एक सरो भए पनि कपडाको जोहो थियो, खोले नै भए पनि पेट भर्न पुगीरहेथ्यो दुई छाक । तर नियति यति धेरै क्रुर भएर आयो, कि उसले दिनभरी काम गरेर थाकेका जाजरकोटबासी, केहि समय आराम गरिरहेका छन् भन्नसम्म दिएन । मध्यरातमा हल्लियो जमिन, ऐया भन्न नपाई आफ्नै घरले किचेर स्वास बन्द गरिदियो ।

छोराले आमा दुख्यो भन्न पनि पाएन, छोरीले बाबा हल्लियो घर भन्न पनि भ्याईन, बुडा बाले ल झन् आत्था दुख्यो भन्न पनि पाएनन् । सन्तानको खुसीका लागि अघिल्लो साँझ बालिएको दियो निभ्यो, सँगै निभ्यो भगवानप्रतिको भरोसा, निभ्यो आसाको दियो, घरसँगै भत्किए सपनाका अग्ला महलहरु । हजुरबुबा आफैं बिते, बाले सन्तान गुमाए, सन्तानले बा गुमाए, परिवार सकियो, पशु चौपाया सकिए, अन्न पुरियो, सबै सकियो । काठको खोंचबाट च्याँ च्याँ गरिरहेको बालकलाई उठाउने कोहि भएन, दलिनले किचिएर खुट्टा गुमाएका ठुलादाजुलाई छुटाउने कोहि भएन । कोहि भएन आमाको सिन्धुर पुछिने भएपछि म छु नि भन्नलाई, कोहि भएन बाँचेका, तिमी नभए म मर्छु नि भन्नलाई । सर्वश्व लग्यो भुकम्पले, सबै भत्कियो, सबै पुरियो ।

भुकम्पले त परिवारमात्र लगेन, बरु बाँचेकाहरुलाई बिचल्ली बनाएर गयो । अहिले पनि बेला बेला थर्काईरहन्छ भुकम्प, हल्लाईरहन्छ थोरै भाग्नावशेष बाँकी रहेको झुपडी, हल्लाईरहन्छ जमिन, अनि हल्लाईरहन्छ बल्ल बल्ल बाँचेको मुटु । भूकम्पले घर भत्काएपछि, भएको अन्न पुरिएपछि, अहिले न ओत दिने एउटा त्रिपाल छ, न बिरामी हुँदा खाने औसधि छ, न भोक लाग्दा पुग्ने खाने कुरा छ । छ त केवल त्रास छ, थोरै बाँकी रहेको स्वास छ, अहँ दिनहुँ पूजा गर्ने भगवानप्रति पनि भरोसा छैन । हेलिकोप्टरमा उडेर यो बिजोग हेर्न आउनेहरुप्रति कुनै अपेक्षा छैन । बस्, भोको भेटले एक पुरिया बिस्कुट खोजेको छ । कठै लालाबालाहरुले एक फाँको च्युरा खोजेका छन् । रात प्रकृतिले चिसो बनाएकी छिन्, न ओढ्ने छ, न ओछ्याउने । सग्लो बचेका घर कुनै छैनन्, आफन्तका लासले गाउँ ढाकिएको छ । टेकेको जमिन पनि थप हल्लिएर यो प्राण लैजाला भन्ने पीर छ ।

हो, हाम्रो प्यारो कर्णालीको जाजरकोट, र हाम्रै प्यारो पश्चिम रुकुम रोहिरहेछन् यतिबेला । देशभित्र देश खोज्दै देश कुरिरहेका छन् देशबासीहरु । आशा अरु केहि छैन, बस सरकारले बाँचेकाहरुको उद्धार गरोस्, भोकाएकाहरुले खान पाउन्, कलिला लालाबालाहरुले कठ्याङग्रिएर मर्नु नपरोस् । र विकल्प छैन फेरी उठ्नुको, त्यसैले उठाउने हातहरु चाहिएका छन्, साथहरु चाहिएका छन् ।

सरकार विरोधका लागि मात्र होइन, राम्रो कामका लागि राम्रो पनि भन्न सक्नुपर्छ हामीले । जाजरकोटमा विपत्ति आएपछि प्रधानमन्त्री प्रचण्डले जे जे गरे, त्यो स्वागतयोग्य छ । एकाविहानै सम्बन्धित ठाउँ पुगेर, जनताको अवस्था बुझेर, आफुले प्रयोग गरेको हेलिकोप्टरमा घाइतेहरु ल्याएर, सहयोगको निर्णय गराएर उनले जे जे गरे, जनताले उनलाई स्याब्बास भनेका छन् । स्थानीय सरकारले पनि गज्जबको काम गरिरहेको छ । संचारमाध्यमहरुले आफ्नो धर्म निर्वाह गरिरहेका छन् । सुरक्षाकर्मीहरु साथ दिईरहेका छन् । दैबले दुख दिए पनि डाक्टरहरु भगवान बनेर सेवा गरिरहेका छन् । कर्पोरेट हाउसहरुले सहयोग सामानहरु, सहयोग राशी पठाईरहेका छन् जाजरकोटमा । आयल निगम, नेपाल टेलिकम, विभिन्न बैंक तथा वित्तीय संस्थाहरु सबैले आफ्नो ठाउँबाट भुकम्प पीडीतलाई सहयोग गरिरहेका छन् । सबैसबैलाई सलाम छ । सबै सबैलाई धन्यवाद छ । हामी फेरी उठ्नु छ यो जन्जिरबाट । हामी फेरी उठ्नुछ यो वियोगबाट, यो नमिठो सत्यबाट, यो कहालीलाग्दो वर्तमानबाट ।

पीडा बेहिसाब छ, रोदनको कुनै सीमा छैन । सँगै बाँच्ने, संगै मर्ने कसम खाएका खासम बितेपछि एउटी विधवा नारीको चित्कार सुनिनसक्नुछ जाजरकोटमा । आफ्नो प्राणबाट जन्म दिएको सन्तानले आमासमेत नभनी सदासदाका लागि संसार छोडेपछि आमाको क्रन्दन थामीनसक्नु छ । बुढेसकालमा साथ दिने छोरो बितेपछि आमा बा भक्कानिएका छन् । बा आमा सबै बितेपछि बाँचेका घाइते छोराको बिल्लीबाठ छ । यो मृत्यु कति भयानक हुँदो रहेछ । आफन्तको निधनको पीडा कति गहिरो हुँदो रहेछ । घरसँगै मन भत्किने रहेछ, पशु चौपाया मरेको हेर्न आँखाले नसक्ने रहेछन्, आफन्तको मरेको शरीरको त के कुरा गर्नु ? र त आँखा अविरल बगिरहेछन्, आफन्तको यादमा, हल्लिएको जमिन सम्झेर ।

तर जे नहुनु थियो, त्यो त भईसक्यो । अव पीडाका खाताले भरिएका नागरिकको घाउमा मल्हम लगाउनुछ । सपना मारेर आफैं नरहेकाहरुलाई सदगद गर्ने मात्र होइन, बाँचेकाहरुलाई ज्युँदै मर्न नपरोस् भनेर बचाउनु छ आफु बाँचेको आभास हुनेगरी । र त्यसका लागि पनि उही तपाईं हाम्रो सहयोग चाहिएको छ जाजरकोटबासीलाई ।

बरु एक कप चियाँ कम खाउँ, जाजरकोटबासीलाई सहयोग गरौँ, किनकि अहिले हामीलाई तलतल लागेको भन्दा ब्यग्रसँग जाजरकोटबासीलाई प्यास लागेको छ । प्यासमात्र होइन, अत्यास लागेको छ । बरु यसपालीको जाडोमा पूरानै ज्याकेट लगाउँ, सहयोग गरौँ जाजरकोटबासीलाई । किनकि हाम्रो छानो छ, ओढ्ने ओछ्याउने छ, पूरानै भए पनि लुगा छ, तर जाजरकोटबासीको त आङमा भिरेको एक सरो कपडाबाहेक केहि छैन । चिसिएको मौसममा बेलुकी ओढ्न केहि छैन । त्रिपालले कति नै स्याण्ठ धान्दो हो र ! झरी परे, अझ बिजोग हुने खतरा छ । आएको तलवमा यसपाली थोरै बचत गरौँ, खाने गरेको खानामा थोरै कम गरौँ, आखिर मर्नैपर्ने रहेछ एक दिन, र त बाँचेकाहरुलाई बचाउन सहयोग गरौँ । सरकारले गर्ने सरकारले गरिहाल्छ, हामी आफ्नो हुनुको नाताले सहयोग गरौँ । सरकारले जसरी भनेको छ, जसरी आफु सकिन्छ, त्यसरी सहयोग गरौँ । आफ्नो सन्तान एक पटक लड्दा, दुई दिनसम्म चोट लाग्ने हाम्रो मुटुलाई साक्षी राखेर, सर्वश्व गुमाएका ती कलिला नानीहरु सम्झेर सहयोग गरौँ । भगवानले भगवान बन्ने मौका दिएका पो हुन् कि, भगवान सम्झेर सहयोग गरौँ । जति सकिन्छ गरौँ, जसरी सकिन्छ गरौँ, तर सहयोग अवश्य गरौँ, हाम्रा नानीबाबुहरुलाई, बाँचेका हाम्रा बा आमाहरुलाई, हजुरबुवा, हजुरआमाहरुलाई, बाँचेका सबै नेपालीहरुलाई । (भिडियो)

Hamro Parto AD
NMB BANK
TRITON COLLEGE

प्रतिक्रिया दिनुहोस्

सिफारिस: